وجود دریاچه نمک در شمال شهر های آران وبیدگل  و نوش آباد درقرنهای گذشته  باعث این شده بود تا مسافران و کاروانیانی که از شهرهای شمال شرقی کشور  و آنانکه از ماوارء النهر و کشورهای شرق دور وارد ایران می شدند و قصد سفر به شهرهای جنوبی ایران و کشور های عربی را داشتند بعد از گذر از کویر ابتدا ازشهرهای جنوبی حاشیه دریاچه نمک عبور کرده و سپس ادامه راه دهند و چه بسا که شبی و یا روزهایی را در دیار ما گذرانده و از آن خاطراتی به یاد سپرده و یا در کتابی ثبت نموده باشند .

اگر یک روز فرصت کنید و پای در بیابانهای شمالی اطراف شهر آران و بیدگل و  شهر کویری نوش آباد بگذارید شاهد بناهای متروک و روبه ویرانی خواهید بود که از روزگار گذشته به جای مانده است این بناها خشتی روزگاری مکان امنی برای مسافرانی بوده است که هم از دست سرما و گرما و هم از دست راهزانان و حیوانت وحشی  آنها را محافظت می کرده اند .

در اطراف این بناها هر کجا که پا بگذاری پایت را بر روی تاریخ و شیئی متعلق به حد اقل 300 سال قبل گذاشته ای و سوالی که در ذهن هر بازدید کننده ای که به طور اتفاقی گذرش به این مکانها می افتد این است که متولی نگهداری این بناها چه کسی است آیا در مملکتی که هر روز میلیارها تومان خرج اتینا می کنند نگهداری این آثار برای آیندگان مگر چقدر هزینه می برد در حالی که خود این آثار درآمد زیادی را برای مسئولین نگهداری از این بناها دارد . 

دیروز قبل از طوع خورشید دوربینم را برداشتم وتنها  پای در این سرزمینها ناشناخته گذاشتم  و به ثبت آثار به جا مانده از روزگار گذشته پرداختم تا هم شما را با این اماکن تاریخی آشنا کنم و هم شما لحظات ارزشمنتان را در این وبلاگ به بیهودگی سپری نکرده باشید .