آب و هوای روستای کوچک خرمدشت در آخرین روزهای بهمن ماه  ( سال 91 ) بهاری بود .آفتاب دل انگیز ، آرامش و سکوت رویایی که در  کنار آبگیری مجاور آتشکده خرمدشت است من و همسرم را با خود به عهد باستان می برد و با اسطوره های کهن این سرزمین در پیوندی عمیق شناور می سازد.

تنهایی توام با آرامش همیشه من را به خود می آورد شاید هم از خود بی خود می کند وگاه به شعر و سهراب نزدیک می شوم و دشت و کوه و صدای آب و پرندگان و صد البته همسرم آرامشی دو چندان در درون من فراهم می آورد که در وصف این سطورکه شما می خوانید نمی گنجد.

در کنار تمام معابد کهن این سر زمین جوی و یا برکه ی آبی وجود داشته است که قبل از عبادت در معبد  آدمی درآب آن به طهارت جسم می پرداخته است تا روح را آماده نیایش یزدان پاک کند.

 من زیبا ترین این برکها رادر خرمدشت دیدم زیبا و زلال و همانند آینه ای که همه چیز را  در خود منعکس می کند، آبش از قناتی تامین میگردید که از زیرتپه ای بزرگ به طرف آبگیر جاری می شد و سپس دشت خرم خرمدشت را سیراب می نمود.

نشستن در کنار تو و برکه ، تماشای  تو  و مناظر زیبای اطراف ، چای خوردن و زدن حرفهای  دوست داشتنی وخودمانی در این هوای پاک باستانی من را....