وطن   من            بیدگل

در گرگ ومیش آخرین روز پاییز سال 91 و درکوچه پس کوچه های اطراف تپه های  باستانی سیلک کاشان حواسم کمی گیج می شود ، نمی دانم چرا دارم از خودم بی خود می شوم ، در دلم دل شوره ای شیرین فوراره می زند . بوی سهراب می آید و بوی انار ترک خورده  ، من در حال و هوای ایران باستان غرقم و در گوش خیالم صدای اساطیر شاهنامه را که در اطراف همین تپه ها رجز می خوانند می شنوم .

نیا را همی بود آیین وکیش / پرستیدن ایزدی بود پیش

نگویی که آتش پرستان بُودند/ پرستنده ی پاک یزدان بُودند

در اینجا بُودی آتشی خوب رنگ / چو مر تازیان را محراب سنگ

 شب یلدا به آهستگی چادر سیاهش را بر روی شهر می کشد و عظمت تپه های سیلک را در پشت پرده سیاه خودش پنهان می کند ، آه که چه غوغای در این کرانه ها ی شهر بر پاست .

 درست نمی دانم از کسی یا چیزی بود که در نا کجا آباد دلم سراغ خانه ی دوستی را می گیرم به نام محمود ساطع ،  شاید از سیاله های روی زمین این اطراف یااز تک درخت کوچه خاکی ، می پرسم خانه دوست کجاست ؟ وناگاه صدای  سهراب را می شنوم که در گوشم می خواند :

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌مانی ....

.......................

خانه دوست اینجاست