وطن   من            بیدگل

دشت مجد آباد بیدگل در میان تپه ماهور ها و کهنه دیوارهای رازناک قدیمی محصور است ، وبرج قدیمی آن خسته از روزگار گذشته هنوز هم بر بالای تپه ای بلند پا برجاست ، وچشمش را در انتظار مرمت به افق شهر دوخته است.

آب پَسا واژه ای محلی  ونام مراسمی است که در آن آب سال رعیتی دشت را تقسیم می کنند.

این مراسم در اواخر بهمن ماه برگزار میشود.در این مراسم که با گویش محلی صورت میگیرد پس از گفت

 وگو وبحث در مورد چگونگی تقسیم آب  دشت ، چند نفر رابه عنوان سرگروه انتخاب می کنند که

 به اصطلاح  آنها  را سر بلوک می نامند.سر بلوک ها که معمولابیشترین زمین وآب را دارند در راس مجموعه خودقرار می گیرند.و زیرمجموعه ی آنها دارای آب کمتر یا خرده آب هستند.

پس از مشخص شدن سر بلوک ها قرعه کشی می شود تا اولین آبیار دشت مشخص شود.در اصطلاح

 به او پیش آب می گویند.ونفرات بعدی را میون آب و نفر ششم را لِذگاب می نامند.

هر سر بلوک یک طاق آب دارد که یک طاق از صبح شروع وتا غروب یا  خراز گاه ادامه پیدا می کند.و

 طاق بعدی در شب است که از خراز گاه تا صبح ادامه دارد.

مکان ورود آب به دشت را گِل کول می گویند.و از آنجا آب را در دشت تقسیم می کنند.آب این دشت

سرجه ای است هر سرجه حدود ۵/۹ دقیقه است.

............................................................................................................................