وطن   من            بیدگل

پدر بزرگم در هنگام مرگ 77 سال سن داشت
آرام و بی سر و صدا زندگی کرد
آزارش به کسی نرسید
کاری به کارِ کسی نداشت
همیشه خودش بود
نوعِ لباس هایش و اندازه ی ریش هایش هیچوقت تغییر نکرد.
از آنها نبود که وزشِ بادهای موافق و مخالف،جهتِ زندگیش را تغییر دهد.
دلش به مغازه اش خوش بود و لقمه نان حلالی که از این راه به خانه میبرد.
اگر نانی نرساند-که رساند- نانی را هم قطع نکرد.
دلخوشی اش در این سالها دفترهایی بود که یک به یک و با شتاب پر میکرد
و هر چه که از شعر در حافظه داشت در آنها مینوشت
و حتما باید ساعت و تاریخ را هم قید میکرد
و بعد از آن امضا
و بعد هم:
سید محمود بنی طباء.
گهگاهی شعر هم میسرود
که شعرهایش ایرادهای وزنی هم داشتند
خودش هم میدانست
اصلا در یکی از دفترهایش نوشته بود: این ایرادها را بر من ببخشید.
کتابهایی را هم که میخواند
محال بود در حاشیه اش شعری یا جمله ای ننویسد
و باز هم همان امضا و همان نام.
بعضی وقتها در دفترهایش نرخ روز اجناس را مینوشت
که مثلا در فلان تاریخ
قیمت این اجناس فلان مقدارست.
دغدغه اش همین ها بود
که شاید از نگاه خیلی ها ساده و سطحی بنظر برسد
اما هیچوقت دغدغه ی اینکه در فلان مراسم به چشم بیاید را نداشت
اینکه رفتارهای ریاکارانه ای داشته باشد که حال دیگران را بهم بزند در وجودش نبود
مثل خیلی ها نبود که هزاران فکر کثیف را در قالب رنگ ولعابهای مذهبی به خُوردِ ملت دهد
اصراری هم نداشت که خودش را مذهبی نشان دهد
سفره ی نذری هم پهن نمیکرد
سینه اش را هم در جلو هیات مذهبی چاک نمیداد
اما از خیلی ها مومن تر بود
یکبار توانست به سوریه برود
همشهریهای من خوب میدانند که چه جلال و جبروت مادی و معنوی را از پدر به ارث برده بود
اما هیچگاه از آن موقعیت سوء استفاده و حتی استفاده هم نکرد.
سالها بود که بیماری قلبی آزارش میداد؛اما بیصدا تحملش میکرد.
غذاهای بی نمک و بی طعم را چنان میخورد که انگار لذیذ ترین غذاها را میخورد.
مردمدار بود
ندیدم و نشنیدم که کسی از دستش شاکی باشد
دلی را نشکست چون بیش از حد آرام بود.
از دیگر عاداتش در طول این سالها جمع آوری اعلامیه های ترحیم بندگان خدا بود و نوشتن تاریخ فوت آنها در دفتری جداگانه
ولی هیچوقت برای سرکیسه کردن خلق الله و رذیلت های دنیوی
دفتری را در ذهنش باز نکرد
در همه ی این سالها
بارهای خریداری شده برای مغازه را
بر عقب موتور سوزوکی قدیمیش میگذاشت
و ابایی نداشت از اینکه ببیند فلان شخص
هر روز با وسیله ای جدید
از جلوش عبور کند
و فربه تر شود
و پرمدعا تر و غیر قابل تحمل تر!!
چند وقت پیش که خانه شان بودم
در یکی از دفترهایش،این شعر را به یادگار نوشتم:
چه خوشست حال مرغی
که قفس ندیده باشد
و چه خوشتر آنکه مرغی
ز قفس پریده باشـد
پر وبال ما بریـــدند
و در قفس گشــودند
چه رها چه بسته مرغی
که پرش بریده باشــد
و به عادتی که ظاهرا از خودش به ارث برده بودم
ساعت و تاریخ ومکان را هم نوشتم
آخرین بار که دیدمش خانه اش ناهار دعوت بودیم
و باید که ناهارش را روی صندلی میخورد چون نمیتوانست راحت روی زمین بنشیند
مبادی آداب غذا میخورد
همه ی جلال و جبروت مردانه اش همین بود که باید با قاشق و چنگال خودش غذا میخورد.
بعد از ناهار کمی حرف زدیم و از وضعی که برای این ملت ایجاد کرده اند و از گرانی نالیدیم
نمیدانستم که این آخرین دیدارمان خواهد بود.
در سنین جوانیش مدتی را در دبیرستانی که برادر بزرگترش مدیر و موسس آنجا بود ،زبان تدریس میکرد
بعد ها داروخانه ای را اداره میکرد
که اولی را چون به مدرک بالاتر
و دومی را چون به مجوز نیاز داشت
رها کرد و به همان مغازه داری ساده خودش بسنده کرد.
مراسم تشییع جنازه اش خیلی شلوغ بود
با آنکه خیلی ها خبر دار هم نشدند
و شاید خیلی ها هم مسافرت بودند
اما شلوغ بود.
من گاهی در طول مراسم برمیگشتم وجمعیت را نگاه میکردم
وقلبا خوشحال میشدم
نه بخاطر اینکه جمعیت زیادی در مراسم بودند
به این خاطر خوشحال بودم که مردم شهرم هنوز هم تفاوت سادگی و صداقت را با تازه به دوران رسیدگی و مقدس مآبی های چندش آور میشناسند
ومراسم ترحیم و شب هفت هم شلوغ شد
نه از آن شلوغیهایی که تعداد پرده های تسلیتش از خود آدمهای مراسم بیشترست
و نه از آن شلوغیهایی که یک ساعت از مراسم به خواندن اسم فلان مدیر شرکت و فلان رییس اداره میگذرد
هرکس آمده بود برای دل خودش آمده بود
نه به خاطر خود نشان دادنهای نان و آب دار.
و در جایی آرام گرفت که با مغازه اش چندین قدم بیشتر فاصله نداشت؛امامزاده هاشم
روبروی مغازه اش
مغازه ای که از آنجا همیشه تشییع جنازه ها را رصد میکرد
و یکبار هم در دفترش نوشته بود:
امروز تشییع جنازه ی فلانی بود،تا کی نوبت به من رسد.
اما مرگ اندیش نبود
و تا روز آخر به زندگیش فکر میکرد.