وطن   من            بیدگل

استاد نصرالله مقری و همسرش خاور خانم در یکی از اتاقهای ضلع جنوبی خانه حاج قادر زندگی میکردند.
خانواده ای نسبتا پرجمعیت با 8 فرزند (5پسر و3 دختر)
استاد نصرالله فرد زحمتکش و آرامی بود و غالبا بعنوان کارگر ساختمان با بناها و معمارها کار میکرد.
همسر و دخترانش نیز به قالیبافی مشغول بودند.
عباس آقا مقری اولین فرزند استاد نصرالله حرفه ی طراحی و نقاشی قالی را انتخاب کرده بود.
ایشان سالهای مدیدی در قبل و بعد از انقلاب به حرفه ی نقاشی قالی مشغول بود.
اولین مغازه ی ایشان در بازار رضوانی بود و بعدها به کوچه ی مصباحی و در نهایت به جنب منزلش در پشت کارخانه ی برق سابق نقل مکان کرد.
عباس آقا مقری علاقه ی وافری به شغل کشاورزی داشت و در ابتدای پیروزی انقلاب این علاقه ی وافر باعث شد با تعدادی از رفقا از جمله مرحوم ابوی اینجانب دشت محمدیه را تاسیس کنند.
اما بتدریج سرخورده شدند و کشاورزی را رها کرد.
با افول صنعت فرش عباس آقا مقری هم نقاشی را رها کرد.
هم اکنون در مغازه ی کوچکش به فروش گلاب و عرقیات سرگرم است.