وطن   من            بیدگل

نام خانه ی حاج قادر با طراحی چله های شعربافی عجین است.
طراحی چله شعربافی در خانه ی حاج قادر به بیش از یک قرن قبل برمیگردد. دوست عزیزم آقای ایمانی اخیرا بخشی از کتاب چراغان را ارسال کرد که در آن از حسین رمضانعلی به عنوان طراح و ساکن خانه حاج قادر نام برده بود.
تاریخ ثبت اطلاعات به سال 1273 شمسی بر میگردد.
حسین رمضانعلی از اجداد پدری ما بود.
دختر ایشان خانم لقایی از دیگر ساکنین خانه حاج قادر بود که به ایشان دوسی طراح میگفتند.
او والده ی آسید تقی بنی هاشمی پدر بزرگم بود.
خانم لقایی در اتاق کوچکی در ضلع شمال غربی خانه حاج قادر زندگی میکرد.
قریب یکصد سال و شاید کمی بیشتر عمر کرد.
در جوانی ضمن گاوداری در منزل وتولید لبنیات به شغل پدری اش که طراحی چله های شعربافی بود مشغول بود.
در تولید چله ی شعربافی ، تارهای رنگی با توجه به طرح نقشه ، در چله کشی تنظیم میشد .
سپس برای عبور تارها از دندانه و شبکه ی چله ، گُندله های بزرگ تار را نزد طراح میاوردند.
طراح تک تک تارها را از دندانه عبور میداد تا برای نصب روی دستگاه شعربافی آماده باشد.
خانه ی حاج قادر مرکز عمده طراحی چله ی شعربافی آران وبیدگل بود .
علاوه بر خانم لقایی مادر بزرگم و دخترانش هم با این حرفه اشتغال داشتند که در پستی دیگر به آن خواهم پرداخت.
خانم لقایی در سال 1350 به رحمت خدا رفت.