مرحوم میرزا عبدالباقی طباطبایی بیدگلی متخلص به ( مصباح ) جد سادات مصباحی بیدگلی متوفای ۱۵ رمضان ۱۳۲۵  قریحه ای لطیف در سرودن شعروذوقی بدیع در امر خوشنویسی داشته اندکه نمونه خط های زیبای او در ۱۵۰ سال پیش زینت بخش محافل وکتابخانه های مهم کشور است.

از فضیلت های اوکشف و رویت پیکر پاک ومطهر شهید امامزاده هاشم ابن علی (ع) وثبت مرقد مطهرامامزاده می باشد.زیارت نامه امامزاده هاشم ابن علی (ع)هم به انشاء بدیع اوست.

از تالیفات او میتوان به تحفه هاشمیه وترجمه وشرح به قصیده عینیه حمیدی اشاره کرد.

قصیده ای از اوبرای مرقد امامزاده هاشم ابن علی(ع)

 این قبررا كه اين همه قدر است و منزلت       قبر كدام سرور فرخنده پيكر است
قبر عزيز پاك خدا شير لافتي                     شهزاده هاشم است كه فرزند حيدر است
باشد محمد حنفيه برادرش                         مادر وراست خوله كه او بنت جعفر است
چندي غريب مرقد او زير خاك بود             اكنون زنور او همه عالم منور است
خفته به زير مرقد اين بقعه يك جوان           كاندر جمال و نور چو رخسار اكبر است
قدش چو سرو، روي چو ماه منير، زلف      بهتر هزار مرتبه از مشك و عنبر است
ليكن جبين و عارض زلفش به خون خضاب     از ظلم قوم شوم و شرير ستمگر است
اندام او چو لانه زنبور چاك چاك               از نوك تير و نيزه و شمشير و خنجر است
خاكم به سر دو دست منيرش زتن جدا          از ضرب تيغ همچو دو دست برادر است